Black Tie

Wie zou ik zijn zonder jou. Je leest de woorden in je kinderlijke hanenpoten op de achterkant van een vergeelde foto. Vaderdag 1956, had mammie er bovenin de hoek bijgekrabbeld, in haar keurige krulletters. Je draait de foto om. Daar zit je – acht jaar oud, trots en statig op schoot bij pappie. Eén van die schaarse gelukkige momenten. Alsof één zo’n knuffel op een heel jaar alles goed moest maken. Zijn arm ligt losjes om je heen. Voor de vorm. Voor de foto. Niet voor jou. Wie zou ik zijn – een vraag die pijnlijker wordt met elk jaar dat je het antwoord kent. Een schaduw glijdt door je heen, als een koude tocht door een huis waar niemand thuis geeft. Door die verborgen ruimte diep van binnen die nooit werd opgevuld, waar een honger heerst die niemand ooit heeft gestild. Je pinkt een traan weg, zachtjes, zonder je mascara aan te raken. Dan schuif je de foto in het zilveren lijstje. In het midden. Links van je Peter als peuter bij jou op schoot, blozende wangen, zijn mollige armpjes om je nek. Hij was altijd zó lief voor je. Rechts je kleindochter Veerle, pasgeboren, slapend in de armen van Merel. Merel die haar mond wel houdt als het om foto’s gaat, maar die blik toen – alsof ze zich moest schikken in een toneelstuk waar ze de rol niet voor had gekozen. Je knijpt je lippen even op elkaar. Toch mooi, die drie generaties. Alsof alles nu op zijn plek staat. Zorgvuldig zet je de drieluik neer, netjes uitgelijnd op de hoek van het bureautje en stapt terug om het kamertje te overzien. Het is precies zoals je je had voorgesteld. Het zachtroze licht van de ochtendzon valt door het raam en geeft de kamer een dromerige gloed. In de hoek staat het bureautje van toen Peter klein was. Afgelopen week heb je het weer helemaal opgeknapt. Je ruikt nog licht de frisse geur van de whitewash verf. De klamboe boven het grote-meiden-bed werpt speelse schaduwen op de muur, en de boekenkast staat vol met verhalen die je straks aan Veerle gaat voorlezen. Met je vingers strijk je over de zachte deken die je eigenhandig hebt gehaakt, steek voor steek gevuld met gedachten en wensen voor je kleindochter. De teddybeer in de hoek kijkt je met glanzende kraaloogjes aan, alsof hij jouw diepste geheimen kent. ‘Misschien is dit wat liefde is,’ fluistert je tegen de stilte, ‘geven wat je zelf zo graag had willen ontvangen.’